عدل تكوينى

 در اين قسم از عدالت، سخن در پيرامون وظايف و تكاليف الهى بر بندگان و پاداش روز جزا نيست، بلكه محور بحث در اين قسم نظام آفرينش و اينكه اين نظام بر اساس عدل و داد استوار است مى‏باشد.

معنى عدل در آفرينش اين است كه در جهان آفرينش تعادل حكومت مى‏كند و سراپاى جهان موزون و متعادل بوده و در تركيب اجزا آن، تناسب و تعادل كاملا رعايت‏شده است.

اثبات اين نوع عدالت بر عهده بررسى نظم جهان است و بشر با بررسيهاى علمى تا آنجا كه دست‏يافته غير از نظم و حساب و تناسب و اينكه هر چيزى بجاى خويش نيكو است چيزى نيافته است.

و اينكه در روايت آمده:«بالعدل قامت السموات و الارض‏» (1) زمين و آسمانها بر عدل استوار است مطلب بسيار متينى مى‏باشد زيرا اگر فاصله كرات و وضع و حركتهاى آنها با حساب معين و متعادلى انجام نمى‏گرفت هر آن محكوم به نيستى و زوال بودند.

پى‏نوشت :

1- تفسير صافى، سوره الرحمن ذيل آيه و وضع الميزان